Duitse herder

De Duitse herder is een herdershond die – zoals de naam al doet vermoeden – van oorsprong uit Duitsland komt.

Het is een echte gebruikshond voor diverse doeleinden, maar ook geschikt als gezinshond.

Jackson Daleen

Uiterlijk

De schofthoogte varieert bij reuen van 60 tot 65 cm en bij teefjes van 55 tot 60 cm. Het gewicht ligt tussen de 30 en 45 kg.

De vacht is bij voorkeur kort, stokhaar. Langhaar komt voor, maar wordt door fokkers niet gewenst. De meest voorkomende kleurstelling is bruin tot gelig met een zwart dek.

De vacht heeft niet veel verzorging nodig. Af en toe een lichte borstelbeurt, met name tijdens de rui, is meestal afdoende.

Aard

De Duitse herder is een zeer leergierige, gehoorzame en intelligente hond. Hij is sociaal, vriendelijk, attent, maar ook temperamentvol, waaks en beschermend, moedig en trouw aan zijn baas en diens gezin.

Hij heeft slechts één baas en zal zich ernaar gedragen.

Training

De Duitse herder wordt vaak gebruikt als blindengeleidehond, speurhond, waakhond en politiehond. Als blindengeleidehond worden de laatste jaren ook vaak labrador retrievers ingezet.

Omdat de Duitse herders zo leergierig en gehoorzaam zijn, zijn ze ook voor de trainer tijdens de training een plezier om mee te werken.

De Duitse herder kan, mits hij goed gesocialiseerd is, prima overweg met soortgenoten, andere dieren en kinderen.

Hij is trouw en vertoont geen neiging tot weglopen.

Beweging

Mocht u overwegen een Duitse herder aan te schaffen als huishond, doet u er goed aan hem voldoende bezigheden te bieden bijvoorbeeld in de vorm van gehoorzaamheids- en behendigheidstrainingen.

Wedstrijden in speuren, apporteren of wat dan ook, als hij zijn intelligentie maar kan gebruiken en voldoende beweging krijgt.

Jonge honden moeten goede voeding krijgen, maar mogen tijdens de groei niet overbelast worden door te zware werkzaamheden. Dit alles geldt natuurlijk voor praktisch alle dieren die door de mens worden gehouden

Erfelijke ziekten

In dit hondenras komt vaak de erfelijke ziekte heupdysplasie voor, waardoor de dieren spontaan letsels rond de heupkop (caput femoris) en het heupgewricht (acetabulum) ontwikkelen.

Hierdoor gaan deze honden al op jonge leeftijd manken, waardoor dierenartsen ontstekingsremmers moeten voorschrijven.

In een poging deze erfelijke ziekte weg te selecteren, worden röntgenfoto’s gemaakt van de heupgewrichten van die dieren die als fokdier ingeschreven worden in een stamboek.

Neem bij (een vermoeden van) medische problemen bij jouw hond altijd contact op met de dierenarts.
Hondenplaza bestaat sinds 2002 en sommige artikelen zijn al wat ouder. We werken altijd aan het updaten van de inhoud. Zie je een fout of wil je feedback met ons delen? Laat het ons weten!